Şəhid Vüsal Alıyevin əziz xatirəsinə

Həyat qəribə, talelər müxtəlifdir. Qismətindən qaça bimirsən, o səni harda olsan tapır... Ünvanımız bəllidir, yenə də yad talelərin doğma kədərlərinin qonağıyıq... Bu gün gəlişimizin məqsədi Vüsalı xatırlmaqdı, xatirəsini, anılarını paylaşmaqdı, az da olsa Şhnaz anaya təsəlli olmaqdı ... Bizsə, Vətən uğrunda can yoldaşını verən və canından bir parşanı torpağa qoyan ananın hekayəsinə şahid olduq...O, ana ki, əsl Türk qadını kimi, yenə də əlinin qabarı, alnının təriylə övladları üçün mücadilə edir. Bu böyüklüyün və fədakarlığın sözlə ifadəsi çətindir, ana olmadan bunu hiss edə bilməzsən. Təbiətdə canlının yaradılışı budur, dünyaya gətirdiyi balanı qorumaq, həyata atılmasını öyrətmək və bacardıqca qorumaq... Və burda təbiətin və insanlığın vəhdətindən yaranan zərif məxluqatın simasında bəlkə də bəşəriyyətin ən böyük mübarizliyini, dözümlülüyünü, onu əyə bilməyən taleyə dirənişini gördüm. Qürurlandım, fəxr duydum, biu fədakarlığa misilsiz şükranlarımla söhbətə başladım...
Qəribə tale qisməti olub, Şahnaz ananın, yaşadığı qürbətdən onu Vətənə, elə Vətənin bitməz tükənməz sevgisi gətirib, müharibənin ağrı acısını ilk çəkənlərdən olub, can yoldaşını və onunla birlikdə xoşbəxt taleyini Vətən sevgisinə qurban edıb. İlk şəhidini o zaman verib, Vətən sevgisinin ucalığını ilk onda duyub, və bu qədər ağrı acıyla yenə Vətənə layiq övladlar böyüdüb... Bu taleyi təkrar yaşayacağını bilmədən, onu uzaqlardan çəkib gətirən torpağı qorumağa iki övlad göndərib, birini geri alıb, birini isə torpaq payı edib...
Vüsaldan danışdıq, xatirələrindən, Vətənə, torpağa bağlılığından, gələcəyə planlarından, arzularından... Bu Vüsalın qoyub getdiyi son və ən dəyərli əmanətiydi, danışan dili, üzümüzə dikilən baxışlarıydı.. indi, O şəkillərdən, Şahnaz ana isə övlad sevgisinin nuruyla xiffətindən doymuş, bu qədər yaşantıdan sonra çətinliklərin yorğunluğunu və müdrikliyin ifadəsini daşıyan gözlərlə həyatın zalım çərçivəsindən oğluna baxırdı... Bu baxışlar danışırdı, gələcəkdən, olacaqlardan, arzulardan, niyyətlərdən... Bəlkə, Vüsal yox idi, amma arzuları, istəkləri burdaydı, bu gözləntiləri özünə missiya bilən Ana burdaydı...Bütün ailə beləcə yaşamına davam edir, Vüsal hər yerdəydi, hər baxışda, hər söhbətdə idi... Bu yaşantının içində yeni bir nəfəs vardı, elə adını Vüsalın verdiyi yeni bir həyat vardı, Zeynəb! Əmisini görməsədə arzusunu erinə yetirmişdi, ailəyə dünya boyda sevinc və ümid gətirmişdi... Həyata qədəm qoyan varlığıyla qüssə dolu çevrələri sevgi və xoşbəxtlikdən doğan təbəssümlə bəzəməyi bacarmışdı.. bizə də nəsib oldu o paydan, o dünyadan xəbərsiz, məsum baxışları, təmənnasız sevgisiylə bizi də aldı götürdü ağrı acısız dünyasına... həyatdan həyatın, sevgidən sevgi doğmasının şahidi oluruq və beləcə xatirələri yaşantıyla əvəz edirik və olub bitənlərdən gələcəyə yol alırıq. Problemləri, qayğıları danışırıq və həyatın yönünü yaxşılığa, firavanlığa və xoşbəəxtliyə doğru aparmağa çalışırıq... bu ümidlərlə sonu gəlir söhbətimizin və ayrılırıq... Amma həyata ümidlə, sevgiylə və xoş təbəssümlə...
Vidalaşaraq, duyularımın və hisslərimin qarışıqlığında başqa taleyin qapısını döyməyə gedirəm və düşünürəm ki, Yaradan yaratdığı bu zərif məxluqda qədər ülvi duyğuları, saf və böyük sevgini, əzmi, dözümlülüyü, səbri, yaşam gücünü necə birləşdirib... Bəlkə də bu güc ilahiyə, insanlığa və sevdiyin torpağa olan sevgidndir... Amma yenə də, bütün sualların cavabı Tanrıdadır!

Sona Əliyeva