Son xəbərlər
Biz dostlarınız və qardaşlarınız olaraq Türkmənistanın beynəlxalq uğurlarına sevinirik “1918-ci ildə Azərbaycan Ordusunun yaradılması haqqında qərar veriləndə, yəqin ki, Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin qurucuları heç təsəvvür edə bilməzdilər ki, bu gün Azərbaycan Ordusu dünyanın ən güclü 50 ordusu sırasında olacaq. 26 İyun – Azərbaycan Respublikasının Silahlı Qüvvələri Günü: Güclü Ordudan Böyük Zəfərə Azərbaycan Ordusu – Gücümüzün, Qürurumuzun və Zəfərimizin Rəmzi 26 İyun: Azərbaycan Ordusunun Gücü – Bizim Mənəvi Zirehimiz
"Hekayələrlə fərqindəlik" təlimlərimdə 4 tələbəmiz birləşərək bir həftə ərzində maraqlı bir hekayəni ərsəyə gətirdilər. Tələbələrimizlə fəxr edir və onların hekayəsini sizinlə bölüşürük.
Təbiətin qoynunda, balaca bir daxmada, çayın kənarında ağacın altında oturmuşam. Yanımda bir kitab düşünürəm :"Niyə mən xoşbəxt deyiləm?İnsanlar niyə bu qədər özündən razı, ancaq özlərini düşünürlər? Görəsən xoşbəxtliyi mən necə tapa bilərəm? Eh, kim xoşbəxtliyi itirib ki, mən də tapım. Xoşbəxtlik ancaq eşitdiyim nağıllarda, susqun kitablardadır.
Sərin meh əsirdi, kitabı əlimə aldım. Bu kitab bir səyahətçinin başına gələn hadisələrdən və görüb gəzdiyi yerlərdən bəhs edirdi. Bax budur mənim istədiyim. Mehriban, xoş, firavan insanlar. Nə qəm var, nə kədər. Sevindim, elə bil, kitab mənim arzularımı gerçəkləşdirmək üçün bir işıq olmuşdu, qaranlıq dünyamı aydınlatdı. Kitabda yazırdı :"Bu diyar olduğun yerdən çox da uzaqda deyil. Amma çoxlu suallarım yarandı. Bəlkə çox uzaqdadır? Dəyərmi? Haradadır? Nə qədər yaxındadır? Onlarla sual keçirdi ağlımdan. Yox, mən bunu edəcəm. Nə olursa olsun, nə maneə çıxırsa çıxsın, mən bu yeri tapacağam. Bəsdir artıq! Mənim də xoşbəxt olmağa haqqım var!
Bu düşüncələr ilə o öz diyarını tərk edərək Xoşbəxtlər yurduna yola düşür. O, burada intəhasız gözəlliklərlərlə əhatələnmiş xoşbəxtliyi tapacağına ümid bəsləyir. O, hər dəfə bu qərarından peşman olduqca əlindəki kitab dan ulduzu kimi onun düşüncələrini işıqlandırırdı.Beləliklə, aylarla çəkən səfərdən sonra o, Xoşbəxtlər diyarına çatır. ©️ Əmin Zərbimüqəddəm
Buranın yaşıl bağları, rəngarəng güllərlə bəzədilmiş yolları, səliqəli evləri oğlanı heyran qoyur. Ağacın altında oturan bir qoca görür və ona yaxınlaşır. Salamlaşıb, hal əhval tutduqdan sonra qocaya öz səfərindən danışır. Qoca ondan nəyə görə öz şəhərini tərk etdiyini və buralara gəldiyini soruşur. O cavabında:
— Çünki mənim şəhərimdə insanlar ancaq özünü düşünür, hər şeyi söz edir, kobuddurlar. Qəlbləri nifrətlə, kinlə doludur.
Qoca dedi:
— Sən elə bilirsən ki, burada xoşbəxt ola biləcəksən? Buranın insanları da eyni sənin şəhərində olanlar kimidir.
— Amma mən bir kitabda buranın xoşbəxtlik ölkəsi olduğunu oxudum. Buranın insanlarının necə mehriban, qayğıkeş, dostcanlı olduğunu da eşitmişəm.
— Hər eşitdiyinə inanma, oğul! Nadan insan xoşbəxtliyi uzaqlarda axtarır. Halbuki, baxsan o sənin yanında, içindədir.
Oğlan qocanın sözlərindən həm məyus oldu, həm də qəzəbləndi. Axı o evini, onun getməsini istəməyən yaşlı valideynlərini, həyatını xoşbəxt ola bilmək uğruna atıb ta uzaq diyarlara nə çətinliklərlə gəlib çatmışdı. Necə yəni, buranın camaatı da onun şəhərindəki kimidir?
Bu düşüncələrlə qocayla sagollaşmadan yolunu bazardan salan oğlan bir yeməkxanaya girdi. Borcları üzündən işçisi də özü olan yeməkxana sahibi çox yorğun idi, üstəlik borclu olması onun zehnini tamam məşğul etmişdi. Onun yeməyi laqeyd şəkildə masaya qoyması və üzündəki gərgin, əsəbi, həmçinin yorğun ifadə bizim xoşbəxtlik axtaran səyyaha xoş gəlmədi. Daha sonra yolda bir oğlan gördü və ondan buralarda qala biləcəyi bir ev varmı deyə soruşdu. Lakin oğlan ona cavab vermədi. Çünki eşitmirdi, anadangəlmə eşitmə məhdudiyyətli idi. Oğlanın kar olduğundan xəbərsiz olan səyyah çox qəzəbləndi və qocanın haqlı olduğunu anladı:
— Qoca düz deyirmiş. Buranın camaatı bizimkilərdən geri qalmır. Yox yox, mən daha burada qala bilmərəm. Dünyadakı bütün insanlar belədir, hamsı eqoistdir. Heç kim yaxşılıq etmək istəmir. Mən yaxşısı öz evimə qayıdım. Qorxuram ki, qarşıma daha da pis insanlar çıxar.
©️Şəbnəm Əlizadə
Beləcə, səyyah bir gəmiyə minir və öz evinə doğru yol alır. O, evə qayıdarkən dənizdə baş verən fırtına nəticəsində öz yolunu davam edə bilmir. Taqətdən düşən səyyah özünü dənizin sərin sularına təslim edərək içindəki fırtınalara son qoymaq qərarına gəlir. Dəniz belə onun içindəki fırtınaları qəbul etmək istəmir və həyat ona bir daha şans verərək sahibsiz adaya gətirib çıxarır. Artıq xoşbəxtlikdən əli üzülən səyyah burada yaşamaqdan başqa çıxış yolu tapa bilmir. Düşünür ki, insanların verə bilmədiyi xoşbəxtliyi ,bəlkə, təbiətdə, insanlardan uzaqda tapa bilər. Amma heç nə gözlədiyi kimi davam etmir. Beləliklə onun təbiətlə mübarizəsi başlayır. Yeni həyata başlayan səyyah özünə sığınacaq düzəltməyə başlayır. Lakin şiddətli külək nəticəsində o da dağılır. Bəxti üzünə gülməyən səyyah indi də leysan yağışla sınanırdı. Yağışın altında üşüyərək səhəri açan səyyah çox acır. Bu məqsədlə meyvə toplamaq üçün ağaca çıxır. Lakin, bircə meyvə belə yeyə bilməmiş ayağı sürüşərək sərt şəkildə yerə yıxılır və çox əzilir. İstədiyi heç nəyi əldə edə bilməməsi səyyahı daha da yorub həyatdan soyudur.
©️ Gülbahar Gözəlova
Beləliklə, o, taqətsiz halda özünü yerə çırparaq əyləşir və qarşısında susqun bir dəniz. Və o qəfildən hayqırır: “Yetər, yetər mən çox yorğunam, qəlbim ağrayır, ruhum sızıldayır, alınmır, mən bədbəxtəm, xoşbəxt ola bilmirəm. Nə böyük dərd oldu bu xoşbəxtlik ki, axtarsan belə, tapa bilməyəsən. Axı mənim fərqim nədir? İnsanlardan da qaçdım, hətta təbiət belə mənə xoşbəxtlik verə bilmədi, eh yox o da naxələf çıxdı. Hər kəsə nifrət edirəm. Yetər, yetər".
Bu sözləri dedikdən sonra hönkürtü ilə ağlamağa başlayır, bu hayqırtı onun illərlə içində boğduğu səs idi. Bu an mavi dəniz hiddətlə dalğalanmağa başlayır, sağa-sola dalğalanan dənizdən qorxan səyyah təlaşla geriyə çəkilir. Dəniz aylar öncə qarşılaşdığı müdrik kişiyə çevrilərək uca səslə deyir: — Ey səyyah, xoşbəxtlik axtarışında olan, amma xoşbəxtliyin nə olduğunu bilməyən, bəşər. Yoruldunmu? Sən kimdən qaçıb, kimə gəlmisən? Məni eşit, sözlərimə qulaq ver. Bu əngin fəzada xoşbəxtlik yoxdur. O sənin içində, görən gözlərində, duyan qəlbindədir. Sahib olduğun bir şeyi axtarmağa nə gərək? Məgər görmürsən qəlbin və ruhun bir-birindən küskündür. Onlarla barış, gözəlliyi duy və unutma xoşbəxtlik axtarılmır, kəşf edilir. Xoşbəxtlik oradadır, o qapının arxasında, fəqət açarı itib. Düşün, bəlkə də o açarı sən itirmisən. Sil göz yaşlarını. Qəlbindəki gözəlliyi oyat. Oyat ki, gec olmamış ayılasan. Xoşbəxtliyə,sevgiyə, gözəlliyə oyanasan. Aç qəlbinin qapısını və ruhuna qoy orada. Gözəllik doğsun.Aç, qorxma, aç. Hürr bir quşa dönsün ruhun, səsləsin, oyatsın xoşbəxtliyini. Özünü kəşf edərək gözəlliklərinə şahid ol. Barış artıq özünlə, barışdığın an gözlərinlə görəcəksən möhtəşəmliyi. Unutma, bizim Tanrımız gözəllikdir, sevgidir, bizim Tanrımız, gözəllikdir sevgidir...
©️ Fatimə Müslümzadə
✍️ Zaur Cahangirov
Sinifdən Xaric
Təbiətin qoynunda, balaca bir daxmada, çayın kənarında ağacın altında oturmuşam. Yanımda bir kitab düşünürəm :"Niyə mən xoşbəxt deyiləm?İnsanlar niyə bu qədər özündən razı, ancaq özlərini düşünürlər? Görəsən xoşbəxtliyi mən necə tapa bilərəm? Eh, kim xoşbəxtliyi itirib ki, mən də tapım. Xoşbəxtlik ancaq eşitdiyim nağıllarda, susqun kitablardadır.
Sərin meh əsirdi, kitabı əlimə aldım. Bu kitab bir səyahətçinin başına gələn hadisələrdən və görüb gəzdiyi yerlərdən bəhs edirdi. Bax budur mənim istədiyim. Mehriban, xoş, firavan insanlar. Nə qəm var, nə kədər. Sevindim, elə bil, kitab mənim arzularımı gerçəkləşdirmək üçün bir işıq olmuşdu, qaranlıq dünyamı aydınlatdı. Kitabda yazırdı :"Bu diyar olduğun yerdən çox da uzaqda deyil. Amma çoxlu suallarım yarandı. Bəlkə çox uzaqdadır? Dəyərmi? Haradadır? Nə qədər yaxındadır? Onlarla sual keçirdi ağlımdan. Yox, mən bunu edəcəm. Nə olursa olsun, nə maneə çıxırsa çıxsın, mən bu yeri tapacağam. Bəsdir artıq! Mənim də xoşbəxt olmağa haqqım var!
Bu düşüncələr ilə o öz diyarını tərk edərək Xoşbəxtlər yurduna yola düşür. O, burada intəhasız gözəlliklərlərlə əhatələnmiş xoşbəxtliyi tapacağına ümid bəsləyir. O, hər dəfə bu qərarından peşman olduqca əlindəki kitab dan ulduzu kimi onun düşüncələrini işıqlandırırdı.Beləliklə, aylarla çəkən səfərdən sonra o, Xoşbəxtlər diyarına çatır. ©️ Əmin Zərbimüqəddəm
Buranın yaşıl bağları, rəngarəng güllərlə bəzədilmiş yolları, səliqəli evləri oğlanı heyran qoyur. Ağacın altında oturan bir qoca görür və ona yaxınlaşır. Salamlaşıb, hal əhval tutduqdan sonra qocaya öz səfərindən danışır. Qoca ondan nəyə görə öz şəhərini tərk etdiyini və buralara gəldiyini soruşur. O cavabında:
— Çünki mənim şəhərimdə insanlar ancaq özünü düşünür, hər şeyi söz edir, kobuddurlar. Qəlbləri nifrətlə, kinlə doludur.
Qoca dedi:
— Sən elə bilirsən ki, burada xoşbəxt ola biləcəksən? Buranın insanları da eyni sənin şəhərində olanlar kimidir.
— Amma mən bir kitabda buranın xoşbəxtlik ölkəsi olduğunu oxudum. Buranın insanlarının necə mehriban, qayğıkeş, dostcanlı olduğunu da eşitmişəm.
— Hər eşitdiyinə inanma, oğul! Nadan insan xoşbəxtliyi uzaqlarda axtarır. Halbuki, baxsan o sənin yanında, içindədir.
Oğlan qocanın sözlərindən həm məyus oldu, həm də qəzəbləndi. Axı o evini, onun getməsini istəməyən yaşlı valideynlərini, həyatını xoşbəxt ola bilmək uğruna atıb ta uzaq diyarlara nə çətinliklərlə gəlib çatmışdı. Necə yəni, buranın camaatı da onun şəhərindəki kimidir?
Bu düşüncələrlə qocayla sagollaşmadan yolunu bazardan salan oğlan bir yeməkxanaya girdi. Borcları üzündən işçisi də özü olan yeməkxana sahibi çox yorğun idi, üstəlik borclu olması onun zehnini tamam məşğul etmişdi. Onun yeməyi laqeyd şəkildə masaya qoyması və üzündəki gərgin, əsəbi, həmçinin yorğun ifadə bizim xoşbəxtlik axtaran səyyaha xoş gəlmədi. Daha sonra yolda bir oğlan gördü və ondan buralarda qala biləcəyi bir ev varmı deyə soruşdu. Lakin oğlan ona cavab vermədi. Çünki eşitmirdi, anadangəlmə eşitmə məhdudiyyətli idi. Oğlanın kar olduğundan xəbərsiz olan səyyah çox qəzəbləndi və qocanın haqlı olduğunu anladı:
— Qoca düz deyirmiş. Buranın camaatı bizimkilərdən geri qalmır. Yox yox, mən daha burada qala bilmərəm. Dünyadakı bütün insanlar belədir, hamsı eqoistdir. Heç kim yaxşılıq etmək istəmir. Mən yaxşısı öz evimə qayıdım. Qorxuram ki, qarşıma daha da pis insanlar çıxar.
©️Şəbnəm Əlizadə
Beləcə, səyyah bir gəmiyə minir və öz evinə doğru yol alır. O, evə qayıdarkən dənizdə baş verən fırtına nəticəsində öz yolunu davam edə bilmir. Taqətdən düşən səyyah özünü dənizin sərin sularına təslim edərək içindəki fırtınalara son qoymaq qərarına gəlir. Dəniz belə onun içindəki fırtınaları qəbul etmək istəmir və həyat ona bir daha şans verərək sahibsiz adaya gətirib çıxarır. Artıq xoşbəxtlikdən əli üzülən səyyah burada yaşamaqdan başqa çıxış yolu tapa bilmir. Düşünür ki, insanların verə bilmədiyi xoşbəxtliyi ,bəlkə, təbiətdə, insanlardan uzaqda tapa bilər. Amma heç nə gözlədiyi kimi davam etmir. Beləliklə onun təbiətlə mübarizəsi başlayır. Yeni həyata başlayan səyyah özünə sığınacaq düzəltməyə başlayır. Lakin şiddətli külək nəticəsində o da dağılır. Bəxti üzünə gülməyən səyyah indi də leysan yağışla sınanırdı. Yağışın altında üşüyərək səhəri açan səyyah çox acır. Bu məqsədlə meyvə toplamaq üçün ağaca çıxır. Lakin, bircə meyvə belə yeyə bilməmiş ayağı sürüşərək sərt şəkildə yerə yıxılır və çox əzilir. İstədiyi heç nəyi əldə edə bilməməsi səyyahı daha da yorub həyatdan soyudur.
©️ Gülbahar Gözəlova
Beləliklə, o, taqətsiz halda özünü yerə çırparaq əyləşir və qarşısında susqun bir dəniz. Və o qəfildən hayqırır: “Yetər, yetər mən çox yorğunam, qəlbim ağrayır, ruhum sızıldayır, alınmır, mən bədbəxtəm, xoşbəxt ola bilmirəm. Nə böyük dərd oldu bu xoşbəxtlik ki, axtarsan belə, tapa bilməyəsən. Axı mənim fərqim nədir? İnsanlardan da qaçdım, hətta təbiət belə mənə xoşbəxtlik verə bilmədi, eh yox o da naxələf çıxdı. Hər kəsə nifrət edirəm. Yetər, yetər".
Bu sözləri dedikdən sonra hönkürtü ilə ağlamağa başlayır, bu hayqırtı onun illərlə içində boğduğu səs idi. Bu an mavi dəniz hiddətlə dalğalanmağa başlayır, sağa-sola dalğalanan dənizdən qorxan səyyah təlaşla geriyə çəkilir. Dəniz aylar öncə qarşılaşdığı müdrik kişiyə çevrilərək uca səslə deyir: — Ey səyyah, xoşbəxtlik axtarışında olan, amma xoşbəxtliyin nə olduğunu bilməyən, bəşər. Yoruldunmu? Sən kimdən qaçıb, kimə gəlmisən? Məni eşit, sözlərimə qulaq ver. Bu əngin fəzada xoşbəxtlik yoxdur. O sənin içində, görən gözlərində, duyan qəlbindədir. Sahib olduğun bir şeyi axtarmağa nə gərək? Məgər görmürsən qəlbin və ruhun bir-birindən küskündür. Onlarla barış, gözəlliyi duy və unutma xoşbəxtlik axtarılmır, kəşf edilir. Xoşbəxtlik oradadır, o qapının arxasında, fəqət açarı itib. Düşün, bəlkə də o açarı sən itirmisən. Sil göz yaşlarını. Qəlbindəki gözəlliyi oyat. Oyat ki, gec olmamış ayılasan. Xoşbəxtliyə,sevgiyə, gözəlliyə oyanasan. Aç qəlbinin qapısını və ruhuna qoy orada. Gözəllik doğsun.Aç, qorxma, aç. Hürr bir quşa dönsün ruhun, səsləsin, oyatsın xoşbəxtliyini. Özünü kəşf edərək gözəlliklərinə şahid ol. Barış artıq özünlə, barışdığın an gözlərinlə görəcəksən möhtəşəmliyi. Unutma, bizim Tanrımız gözəllikdir, sevgidir, bizim Tanrımız, gözəllikdir sevgidir...
©️ Fatimə Müslümzadə
✍️ Zaur Cahangirov